ZAMAN MAKİNESİ

Roman, adı verilmeyen ve sadece "Zaman Yolcusu" olarak anılan dahi bir bilim insanının, zamanın aslında uzayın dördüncü boyutu olduğu teorisi üzerinden şekillenir. Hikâye, bu gizemli mucidin dostlarını evinde toplayıp zaman içinde yolculuk yapabilen bir makine icat ettiğini iddia etmesiyle başlar. Dostlarının şüpheci bakışları arasında önce küçük bir modeli zamanda yok eden Yolcu, bir sonraki buluşmalarına üstü başı perişan, yorgun ve yaralı bir halde gelerek onları hayrete düşürür. Oturup açlığını giderdikten sonra, icat ettiği gerçek makinesiyle M.S. 802.701 yılına yaptığı ve insanlığın evrimsel kaderine tanıklık ettiği o akılalmaz ve tekinsiz yolculuğun detaylarını anlatmaya koyulur. Zaman Yolcusu'nun vardığı bu uzak gelecek, ilk bakışta her yerin devasa, hastalıksız ve dikensiz bir bahçeye dönüştüğü, doğanın tamamen kontrol altına alındığı ütopik bir cenneti andırmaktadır. Burada "Eloi" adında, son derece narin, güzel fakat zihinsel olarak fazlasıyla çocuksu ve çabuk yorulan bir insan ırkıyla karşılaşır. Eloiler; yıkılmaya yüz tutmuş devasa saraylarda komünal bir yaşam sürmekte, günlerini nehirde yıkanarak, tatlı meyveler yiyerek ve çiçeklerle oynayarak geçirmektedirler. Başlangıçta insanlığın binlerce yıl süren zorlukları ve doğayla olan mücadelesini yenerek bu barışçıl ama durağan mükemmelliğe ulaştığını, varoluş mücadelesi kalmadığı için zekâ ve bedensel gücün yerini zayıf bir dinginliğe bıraktığını düşünen Zaman Yolcusu, çok geçmeden zaman makinesinin ortadan kaybolmasıyla büyük bir dehşete kapılır. Bu kayıp, onu geleceğin dünyasının göründüğü kadar masum olmadığını ve bu görünürdeki ütopyanın altında yatan karanlık gerçeği keşfetmeye iter. Geceleri ortaya çıkan tekinsiz atmosferi ve yeraltına uzanan devasa havalandırma kuyularını inceleyen Yolcu, zamanla insan ırkının tek bir tür olarak kalmadığını, sınıfsal uçurumların binlerce yıllık birikimiyle iki farklı türe evrildiğini dehşetle fark eder. Yeryüzünde kaygısızca yaşayan Eloilerin aksine, yeraltındaki karanlık tünellerde yaşayan, ışıktan korkan, solgun ve maymunsu "Morlock"lar bulunmaktadır. Eskiden çalışan ve ezilen sınıfın soyundan gelen Morlocklar, yeraltına itilmiş ve zamanla makinelere bakmaya devam ederken karanlığa adapte olmuşlardır. Ancak doğanın dengesi tersine dönmüştür; tembel ve savunmasız Eloiler artık kendi başlarına hayatta kalamayan aciz varlıklara dönüşürken, etobur Morlocklar gece karanlığında yeryüzüne çıkarak bir zamanların efendileri olan Eloileri avlayan vahşi yırtıcılar haline gelmişlerdir. Zaman Yolcusu'nun nehirde boğulmaktan kurtardığı ve kendisine çocuksu bir sevgiyle bağlanan Weena adındaki Eloi kızı, onun bu yabancı dünyadaki tek tesellisi olurken, aynı zamanda karanlıktan ve Morlocklardan duyulan bu derin korkunun da en somut sembolü haline gelir. Makinesini geri alabilmek ve Morlockların gizemini çözerek kendi zamanına dönebilmek için kararlı bir mücadeleye girişen Zaman Yolcusu, Weena ile birlikte etrafı keşfe çıkar. İkilinin yolu, bir zamanlar devasa bir modern müze olan ve "Yeşil Porselen Sarayı" olarak adlandırılan kalıntılara düşer. Zaman Yolcusu, tarih öncesi dinozor kemiklerinin, çürümüş kitapların ve paslanmış makinelerin bulunduğu bu terk edilmiş ve toza bulanmış müzede, yaklaşan karanlık gecelerde Morlocklara karşı kendini savunabilmek için hayati önem taşıyan bir demir topuz, bozulmamış bir kutu kibrit ve yanıcı kâfur bulmayı başarır. Elindeki bu alev ve silahla, zaman makinesinin saklandığından emin olduğu Beyaz Sfenks heykeline ve yeraltı canavarlarına karşı tehlikeli bir yüzleşmeye hazırlanır. İnsanlığın teknolojik ilerlemesinin ve sınıf çatışmalarının varabileceği korkutucu noktalar üzerine derin sosyolojik eleştiriler barındıran hikâye, kahramanın hayatta kalma ve evine dönme arzusuyla verdiği bu ölüm kalım mücadelesinin en kritik anına doğru sürükleyici bir şekilde tırmanır.