SİNEKLERİN TANRISI

Nobel ödüllü yazar William Golding’in başyapıtı "Sineklerin Tanrısı", nükleer bir savaşın gölgesinde tahliye edilirken uçakları ıssız bir adaya düşen bir grup İngiliz okul çocuğunun, medeniyetten uzaklaştıkça içlerindeki ilkel karanlığa ve vahşete nasıl sürüklendiklerini anlatan çarpıcı bir distopyadır. Başlangıçta, yetişkinlerin, kuralların ve cezaların olmadığı bu ada, çocuklar için eşsiz bir özgürlük alanı gibi görünür. Lider olarak seçilen aklıselim Ralph ve onun en büyük destekçisi olan, dışlanan ama son derece mantıklı arkadaşı "Domuzcuk", adada düzeni sağlamak için bir denizkabuğunu otorite ve demokrasinin sembolü olarak kullanmaya başlarlar. Denizkabuğunu elinde tutanın söz hakkı aldığı bu ilk günlerde her şey masum bir hayatta kalma macerası gibi ilerler. Kurallar konur, barınaklar yapılır ve yoldan geçen gemilerin dikkatini çekmek umuduyla dağın zirvesinde bir ateş yakılır. Ancak bu medeni düzen girişimi, insan doğasının karanlık yüzünün yavaş yavaş uyanmasıyla çok geçmeden çatırdamaya başlar. Kilise korosunun şefi olan ve başından beri liderliği arzulayan hırslı Jack, zamanla Ralph'ın temsil ettiği kurallara karşı isyan bayrağını çeker. Jack'in önderliğindeki bir grup çocuk, yaban domuzlarını avlama tutkusuna kapılarak giderek vahşileşmeye, yüzlerini boyayıp ilkel danslar ve ayinler etmeye başlarlar. Bu esnada küçük çocukların uydurduğu, adada gizlenen bir "Canavar" efsanesi herkesi korku ve paranoyaya sürükler. Jack, bu ortak korkuyu kendi otoritesini sağlamlaştırmak ve çocukları et vaadiyle kendi etrafında toplamak için acımasızca kullanır. Oysa adadaki en sessiz, sezgisel ve saf çocuk olan Simon, canavarın aslında dışarıda fiziksel bir varlık olmadığını, hepimizin içinde, insan doğasının en karanlık dehlizlerinde yatan kötülük olduğunu fark eder. Simon'ın bu büyük gerçeği, bir domuz kafasına üşüşen sineklerin yarattığı halüsinatif "Sineklerin Tanrısı" imgesiyle yüzleştiği ürkütücü sahnede zirveye ulaşır. Ne yazık ki Simon, bu gerçeği arkadaşlarına anlatmak için dağdan indiğinde, vahşi bir ayin ritüelinin transına kapılmış olan çocuklar tarafından canavar sanılarak trajik bir şekilde parçalanıp öldürülür. Simon'ın ölümüyle adadaki son masumiyet ve vicdan kırıntısı da okyanusun sularına karışıp yok olur. Jack'in kabilesi artık tamamen ilkel, acımasız ve totaliter bir düzene geçmiştir. Medeniyetin son kalesi olan Ralph ve Domuzcuk, Jack'in çetesi tarafından saldırıya uğrar. Çıkan arbedede Domuzcuk, üzerine yuvarlanan bir kayayla feci şekilde can verirken, adaletin ve insanlığın sembolü olan denizkabuğu da tuzla buz olur. Artık adada akıl ve düzen tamamen ölmüş, geriye sadece saf vahşet kalmıştır. Jack ve kabilesi, eski liderleri Ralph'ı tıpkı bir domuz gibi avlamak için tüm adayı ateşe vererek korkunç bir sürek avı başlatır. Ralph, alevlerin ve mızraklı vahşi çocukların önünden umutsuzca kaçıp kumsala yığıldığında, adadan yükselen devasa dumanları görüp gelen bir deniz subayıyla karşılaşır. Yetişkinlerin ve dolayısıyla "medeniyetin" adaya gelişiyle, elleri mızraklı, yüzü gözü boyalı o vahşi savaşçılar bir anda otorite karşısında yeniden ağlayan, sümüklü küçük çocuklara dönüşürler. Roman, Ralph'ın kurtulduğu için sevinmek yerine, insan kalbinin karanlığına ve masumiyetin sonsuza dek yitirilişine acı acı ağlamasıyla son bulur. Subay çocukların bu vahşi ve kuralsız haline şaşırıp onları azarlarken, aslında arkasında duran savaş gemisiyle kendisinin de dünyada daha büyük ve yıkıcı bir şiddetin parçası olduğu gerçeği, okuyucunun zihninde sarsıcı bir ironi olarak asılı kalır.